ओढून धुक्याची दुलई

ओढून धुक्याची दुलई आले मी बेभान इथवर 
कळले न मला नजरेतुनी तुझ्या पोचले कुठवर 
दुलईत धुक्याच्या राहूदेत लपेटूनी मजला 
पहाटेच्या गुलाबी थंडीत मिठीत तुझ्या साजणा 
कायमची निजुदेना मला ………………

सावर ग सये तुझ्या उनाड बटा ,

हाय रोज वेग वेगळ्या छटा ,
सावर ग सये तुझ्या उनाड बटा ,

काळजाच्या जखमांनी दिली वर्दी
पौर्णिमेच्या चांदण्यांचा घाव वर्मी

ऋतूही आताशा लागले बघ छळू
ऐन वसंतात बहर लागला गळू

कल्लोळ भावनांचे  उमटू लागले
मंदिरातले दिवे विझू लागले

इर्षेत भ्रमर सारे बघ जळू लागले
ऐकून कहाणी सारे पळू लागले

हर एक दिवस , हर एक अदा
सावर ग सये तुझ्या उनाड बटा

एक थेंब तुझ्यासाठी
०३ मार्च  २०१५

कहाँ से आई है ये बेरुखी ?

कहाँ से आई है ये बेरुखी ? मुझमे मुझको पता नहीं
वरना जिंदगी तो कुछ सिक्के, कुछ पल , कुछ बातों में
यूँही गुजर जाती थी.....

ये हवा, ये मौसम ,ये नज़ारे कुछ अलग अंदाज बयां करते है
कुछ छींटे बौछारोंकी , कुछ बुँदे सावन की ,
कभी मासूम हुवा करती थी।

दुखों को पीछे छोड़ने की जद्दो जिहाद में
खुशियोंकी तलाश में.ज़िन्दगि मौताज हो गई

नजाने कहांसे आई ये बेरुखी ? मुझमे मुझको पता नहीं 

थ्यांक्स गिव्हिंग सुरु आहे ........

वखवखलेले डोळे , आसुसलेल्या जिभा
हाव काही सुटेना, फाटून गेला जरी खिसा

ओता पाणी कितीही तहान काही भागेना
ओरपण्याची सवय काही केल्या जाईना

डिसकाउंट हवे ह्यांना, कुपन हवे सर्वदा
भूक ह्यांची भागणार कधी हेच समजेना

ओढाओढी, रेटारेटी लांबचलांब रांगा सुरु
ह्या भुकेल्या भसमासुरांची पोटे कशी भरू

पाहून हे सारे खिन्नता मनी डोकावु लागे
थिजून गेले मन माझे,सुन्न झाले डोके,

हर एक हपापलेल्या राक्षसांची कहाणी वेग वेगळी
दारी असूनही समृद्धता, समाधानी रिकामी झोळी

वाटेल तुम्हाला काय हे चालू आहे काय मी बोलू
सांगतो तुम्हाला , पटणार नाही तरीहि

थ्यांक्स गिव्हिंग सुरु आहे …. एक शब्द नका बोलू

एक थेंब तुझ्यासाठी 

पापण्या मिटून सये खुदकन अशी हसलीस का

पापण्या मिटून सये खुदकन अशी हसलीस का
घायाळ मी कसा झालो वर विचारतेस का आता

दाबून हलकेच ओठ, केलास तो दंश लटके पहाता
हरपले भान, आला कंठाशी प्राण, थांब जराशी आता
सांग आणू मी कोठून जालीम विषाचा उतारा आता

घायाळ मी कसा झालो वर विचारतेस का आता

आवळताना मिठीत तुजला बावरलीस का आता
मोहरली बघ काया, किती घेशील चोरून तरी आता
नकोस घेवू आढेवेढे ,चालणार नाही बदमाशी आता ,

घायाळ मी कसा झालो वर विचारतेस का आता
घायाळ मी कसा झालो वर विचारतेस का आता

एक थेंब तुझ्यासाठी
27 November 2014

सुगंधी कबर

कबरीतल्या निजलेल्या मूर्तीला,  कुर्निसात मी करून गेलो
नकळत चुंबिता शब्दांना , माझे मी पण हरवून गेलो …
टेकवूनी  माझे ओठ नावावरती तुझ्या ….
अमृतप्राशन मी करून गेलो…
अंतरीतल्या आत्म्याला सुगंधी करून गेलो.

एक थेंब तुझ्यासाठी 

तू दिलेला प्रेमाचा तुकडा

तू दिलेला प्रेमाचा तुकडा तसाच पडून आहे
लावून हात त्याला मी जखमी कशास होवू
कारण रुधीराला व्यक्त होण्याचे मी का देवू ?

तू दिलेला शब्द नी शब्द मी जपून ठेवला आहे
का ते शब्द बोलत नाही उमगे न मला हे कोडे
मौनात सारे अर्थ दडलेले ,मौन बिचारे झाले वेडे

एक कवडसा  माझ्या अंगणातला कातरलेला
आठवते का स्पर्शून गेला होता तुला कधीतरी
थडग्यावर आहे तसाच तो सुकलेल्या पानापरी

अचानक आवाज पाचोळा पानांचा येत आहे
जपून चाल सये सांभाळ ग स्वतःला जरासे
तू दिलेला प्रेमाचा तुकडा तिथेच पडून आहे
तिथेच कुठेतरी पडून आहे ………

एक थेंब तुझ्यासाठी
२६ /०९/२०१४

दव बिंदूचा सडा

शब्द अडखळले ओठात ,भावना कोंडल्या मनात,
दाटला स्वर कंठात, पापण्यात थिजला कटाक्ष
होते मोकळे अश्रु… वाहिले पुरात …
सांडले होते काही मखमली तृणान वरती
पावला गणिक जाणवला तो ओलावा
वाचली मी कविता त्याची
उमगले मला … तो नव्हता
दव बिंदूचा सडा
तो नव्हता …. दव बिंदूचा सडा

एक थेंब तुझ्यासाठी
१७ /०९/२०१४

एक तुळशी माळ आहे.

पाहिलेले स्वप्न आताशा लोप पावत आहे
जातो मी तीथे तुझी आठवण सोबत आहे

वर करी जरी भासे पाषाण कोरडा आहे
उराशी निर्झर ओला तसाच वाहत आहे

जरी वाटे भोवताली ते चित्र मनोहर आहे
रंगुनी सार्या रंगात,तो कोपरा धवल आहे

व्यक्त माझे मन अन शब्द अनमोल आहे
सांगू कसे कोणाला तो भाव अबोल आहे

वाटले जरी कोणास मनमोहक सुगंधी आहे
गुंफिलेल्या आठवणींची एक तुळशी माळ आहे

एक थेंब तुझ्यासाठी

हिरव्या रानात वणवा कसा पेटतो

आलीस नाहून चांदण्यात
मोहरून गेलीस क्षणात
ओले रेशमी ते कुंतल
झालीस मोकळी झटकून  ,

हलकेच पडले थेंब काही
विचारलेस का तरी कधी
त्या प्राजक्ताला,मोगर्याला ,
बहरलेल्या गुलाबाला,
टिपताना ते दवबिंदू
कशी नी काय होते घालमेल???

मी म्हणतो करतेस कशास हे वेडे चाळे ,
नसे ठावूक तुला
एकेका दव बिन्दुतुनी मग कसे फुलतात निखारे

दाटलेल्या हिरव्या रानात
वणवा का असाच पेटतो
बोल मात्र जळणाऱ्या
त्या प्रभाकरास बसतो

एक थेंब तुझ्यासाठी 

पहिला पाऊस

पहिला पाऊस 

पहिला पाऊस काय पडला आणि तिची अवस्था काही विचारू नका. सगळे आपले भिजले पहिल्या पावसात तर हि आपली उभी उंबरठ्यात , त्याची वाट पाहात. अहो पण वाट कोणाची पाहात उभी आहेस विचारले तिला? तर म्हणे जावूदे ग माहित आहे त्याला. जिथे सगळी दुनिया पहिल्या पावसाची मज्जा लुटत आहे, तिथे हि आपली बसली आहे तिष्ठत. इतके दिवस बरे चालले होते. पाऊस नव्हता त्यामुळे होणार्या लाही लाही मध्ये काहीच सुचत नव्हते. आता मात्र तसे नाही, पाऊस पडून गेला कि म्हणे उन्हाळ्यात लागलेले वणवे शांत होतात. इथे तर चित्र वेगळेच दिसते आहे. तो पाऊसच इथे वणवा पेटवतो आहे. घ्या आता...

पहिला पाऊस हा काही नेहमी सुखद असेलच असे नाही....तर तिच्या मनीची वेदना त्या पहिल्या पावसात तरी त्याला कळेल का ? त्या बाहेर भिजणाऱ्या तिच्या सख्यांना तरी समजेल का? 

साजण माझा दूरदेशी...उभी मी उंबरठ्यात काय करील हा पाऊस असा बरसून...
कळेल का त्याला माझ्या मनीची व्यथा, कि पुन्हा हा बहार असाच ओसरून जाईल ???
सांगू कशी मी त्याला भावना मनीच्या, शब्दानाही असतात मर्यादा कधी ओठांच्या ...

मग तिचीही अवस्था त्या अनारकली सारखी होते , पहिल्या पावसात ती पुटपुटते ..

इस इंतज़ार -ए -शौक को जन्मों की प्यास है 
इक शमा जल रही है , तो वो भी उदास है 
मोहब्बत ऐसी धड़कन है , जो समझाई नहीं जाती 
जुबां पर दिल की बेचैनी , कभी लायी नहीं जाती